|
αβανιά (η):
|
ζημιά, βλάβη,κακοτυχία
|
|
αβασκαίνου (ρ.):
|
ματιάζω
|
|
αβγατίζου, αβγαταίνου, αβγατάου (ρ.):
|
αυξάνω, πληθαίνω, μεγαλώνω, προσθέτω
|
|
αβέρτα (επίρ.):
|
συνεχώς
|
|
αβραϊά (η):
|
βραγιά, πρασιά, το χώρισμα του χωραφιού με αυλακιές
|
|
άγανο (το):
|
η πριονωτή βελόνα που έχει το στάχυ των σιτηρών
|
|
αγανός (επίθ.):
|
αραιά υφασμένος
|
|
αγάντα (επίρ.):
|
βάστα
|
|
αγγειά (τα):
|
οικιακά σκεύη (τα χαλκώματα)
|
| |
|
άγγονας (ο):
|
εγγονός, εγγόνι
|
|
αγγονιά (η):
|
εγγονή
|
|
αγκάρια (επίρ.):
|
ασταθώς, στέκομαι στα νύχια
|
|
αγκέλωμα (το):
|
τσίμπημα με αγκάθι ή άλλο αιχμηρό αντικείμενο
|
|
αγκουνάρ' (το):
|
πέτρα που τοποθετείται στη γωνία του τοίχου του σπιτιού
|
|
αγκουνή (η):
|
γωνία, αλλά και η προνομιούχα το χειμώνα θέση δίπλα από το τζάκι
|
|
αγκούσα (η):
|
δύσπνοια, δυσκολία
|
|
αγνάντιο (το):
|
ψηλό μέρος από το οποίο μπορείς να παρατηρείς και να βλέπεις από μακριά
|
|
αγριομούτσουνος (ο):
|
αυτός που έχει άγριο πρόσωπο
|
|
αδαυτού (επίρ.):
|
σ΄αυτό εδώ το σημείο που είναι κοντά σου
|
|
αδειά (η):
|
διαθέσιμος χρόνος
|
|
αδρασκίλα (η):
|
μέτρο μήκους που ισοδυναμεί με το άνοιγμα των ποδιών κανονικού βηματισμού
|
|
αδράχτ’ (το):
|
ειδικό ξύλο γύρω από το οποίο τυλίγεται το νήμα, που σχηματίζεται από το γνέσιμο του μαλλιού που τοποθετείται στη ρόκα
|
|
αδρύ (το):
|
το τσουχτερό, το δυνατό ποτό
|
|
ά-κα (αρν. μόριο):
|
όχι (με έμφαση)
|
|
άκρη(η) :
|
σανίδα από τον εξωτερικό φλοιό του πεύκου
|
|
ακαπίστρουτους (ο):
|
χωρίς καπίστρι, ατίθασος
|
|
ακουρμαίνου (ρ.):
|
ακούω με προσοχή
|
|
αλάνταβος (ο):
|
αυτός που περπατάει απρόσεκτα
|
|
αλάργα (επίρ.):
|
μακριά
|
|
αλάρωτος (ο):
|
αυτός που μιλάει συνέχεια
|
|
αλιά (επίρ.):
|
αλίμονο
|
|
αλίκορδα (επίρ.):
|
ανάποδα, προς το επάνω μέρος
|
|
αλλαξιά (η):
|
δεύτερη φορεσιά
|
|
αλουμανάου (ρ.):
|
χτυπάω αλύπητα
|
|
αλσίβα (η):
|
βρασμένο σταχτόνερο που χρησίμευε για το πλύσιμο των ρούχων και για λούσιμο
|
|
αλ'χτάου (ρ.):
|
γαυγίζω
|
|
αμελίστρα (η):
|
γαλάζιο άγονο χώμα, όπου δε φυτρώνει τίποτε
|
|
αμούντ (επίρ.):
|
εξαφάνιση
|
|
αμπώχνου (ρ.):
|
σπρώχνω
|
|
αμτί (αμέ τι):
|
αμ’ πώς αλλιώς
|
|
αναδεχτούδ’ (το):
|
βαπτιστήρι
|
|
αναμεράου (ρ.):
|
κάνω στην άκρη
|
|
αναπιάνου (ρ.):
|
φτιάχνω προζύμι
|
|
ανάπουτους (επίθ.):
|
κακότροπος, παράξενος, ιδιότροπος
|
|
ανάργια (επίρ.):
|
αργά
|
|
ανεβατίζου (ρ.):
|
ανακατεύω το ελάχιστο προζύμι με το σύνολο του ζυμαριού που απαιτείται για το ψωμί
|
|
αντέτ’ (το):
|
έθιμο, συνήθεια, άγραφος νόμος
|
|
αντράλα (η):
|
ζαλάδα, σκοτούρα, φασαρία
|
|
αξούρ’γους (ο):
|
αξύριστος
|
|
απ’διά (η):
|
αχλαδιά, γκορτσιά
|
|
απ’κατούλια (επίρ.):
|
λίγο πιο κάτω
|
|
απ’στουμάου (ρ.):
|
γυρίζω δοχείο με το στόμιο προς τα κάτω, γυρίζω ανάποδα
|
|
απαπκάτ’ ή απ’κάτ’ (επίρ.):
|
από κάτω
|
|
απέδου (επίρ.):
|
από εδώ
|
|
απέκεια (επίρ.):
|
από εκεί
|
|
απ'θώνου (ρ.):
|
τοποθετώ κάτι πρόχειρα
|
|
απίδ’ (το):
|
αχλάδι
|
|
απίκου (επίρ.):
|
είμαι σε αναμονή, σε επιφυλακή
|
|
απίστομα (επίρ.):
|
μπρούμυτα
|
|
αποκοντριάζομαι (ρ.):
|
αποβλακώνομαι, γίνομαι ακοινώνητος
|
|
απόπαιδο (το):
|
αποκληρωμένο παιδί, περιφρονημένο
|
|
αποπερούλια (επίρ.):
|
κοντά μας αλλά από την απέναντη μεριά
|
|
απόρ’μα (το):
|
αυτό που γεννήθηκε πριν την ώρα του
|
|
απορρίχνου (ρ.):
|
γεννώ πρόωρα, αποβάλλω
|
|
αποτώραγια (επίρ.):
|
πριν λίγο
|
|
απουδώθι (επίρ.):
|
από την εδώ πλευρά, από εδώ
|
|
απουκείθι (επίρ.):
|
από την εκεί πλευρά, από εκεί
|
|
απουπέρα (επίρ.):
|
απέναντι
|
|
απουπερούλια (επίρ.):
|
απέναντι και κοντινά
|
|
απουπούι (επιφ.):
|
α! πω – πω
|
|
απουσταίνου (ρ.):
|
κουράζομαι
|
|
απουτώραϊα (επίρ.):
|
πριν από λίγο
|
|
αποχάκ' (επίρ.):
|
ικανοποίηση για τιμωρία
|
|
απύτιαγους (ο):
|
αυτός που δεν πήρε πυτιά, δεν τον πιάνει το φαγητό
|
|
αραλίκ’ (το):
|
ξεγνοιασιά, ανεμελιά, άνεση
|
|
αρβάλ' (το):
|
το χερούλι της κατσαρόλας
|
|
αργάζου (ρ.):
|
επεξεργάζομαι δέρματα, δέρνω κάποιον αλύπητα
|
|
αργανέλλα (η):
|
τριχιά από λινάρι
|
|
αρίδα (η):
|
τρυπάνι ξύλου, πόδι
|
|
αρμαθιάζου (ρ.):
|
φτιάχνω αρμάθα, περνώ όμοια πράγματα σε κλωστή ή σύρμα
|
|
αρμυροκ’λούρα (η):
|
κουλούρα που έφτιαχναν και έτρωγαν οι ανύπαντρες κοπέλες το βράδυ της Καθαρής Δευτέρας, για να ονειρευτούν τον άντρα που θα παντρευτούν
|
|
αρούπουτος (ο):
|
αχόρταγος
|
|
αρταίνομαι (ρ.):
|
δε νηστεύω
|
|
ασαλάητους (ο):
|
απείθαρχος, ανυπάκουος, αυτός που δεν είχε ποτέ έλεγχο από κανένα
|
|
ασιουμπέιαστος (ο):
|
αυτός που δεν τον απασχολούν τα προβλήματα και οι σκέψεις
|
|
ασπρούδ’ (το):
|
είδος άσπρου σταφυλιού
|
|
αστοχάου (ρ.):
|
ξεχνάω
|
|
αστρίτ’ς (ο):
|
είδος φιδιού με στίγματα, πανέξυπνος άνθρωπος με σπινθηροβόλο βλέμμα
|
|
ατσίδα (η):
|
έξυπνος, καταφερτζής
|
|
αφ’σκάδα (η):
|
ασχήμια, αισχρολογία
|
|
αφαλοκόβου (ρ.):
|
κόβω τον ομφάλιο λώρο, απειλώ με ξυλοδαρμό
|
|
αφελάου (ρ.):
|
είμαι ωφέλιμος, χρήσιμος
|
|
αφίσκα (επίρ.):
|
άσχημα
|
|
αφόντας (χρον. σύνδ.):
|
από τότε που
|
|
αφόριου (το):
|
ρούχο αφόρετο, αμεταχείριστο
|
|
αχπάν’ (επίρ.):
|
επάνω
|
|
αψ'χάου (ρ.):
|
τσιγκουνεύομαι
|
Α
Tags: